Lağımcı Ocağı

Lağımcı Ocağı

Lağımcı Ocağı, Osmanlı ordusunda lağımcı sınıfının bağlı olduğu ocaktır. Timarlı ve ulufeli olan lağımcılar, yer altından yollar açarak fitil ve barutla kale bedenlerini yıkmak ve siper kazmak gibi vazifelerde bulunmaktadır. Kapıkulu ocakları arasında yer alan lağımcı ocağının ne zaman kurulduğu bilinmemektedir. II. Murat döneminde Rumeli kalelerinin fetihlerinde büyük fayda gösterdikleri bilinmektedir.

Lağımcıların ulufeli olanları Fatih Sultan Mehmed devrinde cebeci ocağına bağlanmıştır. Ocağın amiri cebecibaşıydı. Eyalet askerleri arasında kurulan lağımcı birliğinin amiri ise lağımcıbaşıydı. Bu ocağın kethüda, çavuş ve alemdar denilen subayları da mevcut olup, bunlara geçim için dirlik olarak zeamet; askerlere ise timar verilmekteydi. Zeametli ve timarlı lağımcılar seferlere atlı olarak iştirak etmekteydiler. Lağımcı neferlere başlarında bulunan subayları tarafından kuruluşundan itibaren geometri ve diğer mimari sanatlara ait bilgiler ile lağım bağlama usulleri en iyi şekilde öğretilmiştir. Lağımcı nizamnamesine göre, 200’e yakın talim bilgileri yanında bunlara yardımcı bilgileri öğrenmek şarttır. 17.yy.’ın ortalarından itibaren bozulmaya başlayan ve gitgide sanattan anlamayanlarla dolan bu sınıf, 1792 yılında yapılan nizamname ile düzeltilmeye çalışılmıştır. Ancak bir netice alınamaması üzerine, 1826 yılında yeniçerilikle birlikte ortadan kaldırılmıştır.

Yeni Rehber Ansiklopedisi İstanbul: Türkiye Gazetesi